38,5

den paizo
grafo greeklish gia na se dyskolepso
kai ama lampsoun ta fotonia
8a me katalaveis

psonia
8a kanoume xronia
8a pesoune xionia
se 8elw aiwnia
kai grafo ta mail
sta blog se psarevo
ki ama piasteis
8a se vare8o toso poly
ma toso poly..........

1

πέρομαι το ανήθικο μέλλος του
επαναπατρισμένου άλλου μέχρι να βγω
,ο ηλίθιος, για να πω -ναι- τώρα
άλλη μία εξευγενισμένη βλακεία
λατρεία -ή μετά....-
στους ανθρώπους που περιβάλλουν
το περιβάλλον κι όμως,
τόσο τρελλοί ήμαστε όλοι σας,
που δεν επιμένουμε να καυχιόμαστε
ότι καιγόμαστε ολοκληρωτικά
πενήντα χρόνια στις πηγές
του πόνου και της τέρψης, κι αν φέξεις, δεν σε ψέγουν

γύρνα και, τον Σεπτέμβρη,
κάποτε άρεσαν τα Μεσόγεια
γιατί ευελπιστούσα στο ήδον
κι όμως μέσα τους ξεμπέρδευα
και κάποια Γερμανία πολύ συχνά
χωρίς να τα καταλαβαίνω.
Όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή.
Είπαμε.


Άγγελος.

Η κατηγορία της σιωπής

Η βροχή γλύστρησε απ' τα σύννεφα
και βγήκαμε στα μπαλκόνια να την δούμε
Τα κάγκελα ντύνουν τα χέρια μας

Βλέπω τα λουλούδια φαγωμένα
Και τις γλάστρες σπασμένες με χώματα γύρω
Κανείς δεν το κατάλαβε, σίγουρα
Και εντάξει για τα ισόγεια
Όμως πως τα κατάφεραν στα ψηλότερα μπαλκόνια;
Σκαρφάλωσαν, κάρφωσαν τα νύχια τους στον τοίχο;

Ξαναμπαίνουμε στο σαλόνι να κάτσουμε
(ωραία το έχεις φτιάξει και το διατηρείς –
εγώ αφήνω την αταξία να εγκατασταθεί –
χαρτάκια, μπλοκ, ποιήματα, εφημερίδες,
περιοδικά, παλιές φωτογραφίες κ.λπ)

Στεναχωρήθηκες για τις γλάστρες
Θα αγοράσεις αύριο λουλούδια
Έτσι όπως ξαπλώνουμε μην τρίζεις στον καναπέ, μην μουρμουράς.


Το καλό με τις ασπρόμαυρες ταινίες και φωτογραφίες.
Μπορώ να διαλέγω όποια χρώματα θέλω ή, και αυτό είναι το καλύτερο, να μη διαλέξω κανένα απολύτως και να αφήσω την εικόνα όπως είναι. Μπορώ να έχω στο μυαλό μου ταυτόχρονα πολλές εκδοχές της εικόνας και να διαλέξω αυτή που μου ταιριάζει καλύτερα κι αν δεν μ' αρέσει καμία να φτιάξω κι άλλες. Μπορώ να προσθέτω διαφορετικά πράγματα ή, να αποφασίσω ότι υπάρχουν μαύρα κουκλόσπιτα και καναρίνια με τέσσερα φτερά. Πως το μυαλό τρέχει ακατάβλητο, χωρίς διακοπή, ακούραστο για τόσα πολλά χρόνια; Κλείνουμε οριστικά (σαν οργανισμός ή σαν μηχάνημα) μία φορά και μόνο κατά την διάρκεια του ύπνου, η λειτουργία μας μειώνεται στο 25%, αν θυμάμαι καλά. Ή λιγότερο.

Συνοχή

Στο μυαλό σου ένα φεγγάρι
ξεχειμωνιάζει
σ' ανοιχτό βυθό περιμένει
το καλοκαίρι
το καλοκαίρι

όπως πέρσι
που δεν φεύγαμε
και σε περίμενα
να ξεμπερδέψεις με την
αργή σου απόκριση
αν και με βεβαίωνες

"απλά το σκέφτομαι
και δεν βιάζομαι,
αν αυτό ονομάζεις
αργοπορία"

Εκτός τόπου και χρόνου

Ήταν πρωί τ' απόγευμα
και βράδυ μεσημέρι
που έτρεχα βαδίζοντας
μακρυά σου χέρι-χέρι

Πολυφωνία

Ήταν ένας γέρος, ένα μικρό αγόρι και ένας γάιδαρος. Πήγαιναν στην πόλη και αποφάσισαν ότι το αγόρι θα πήγαινε καβάλα στο γάιδαρο. Καθώς προχωρούσαν συνάντησαν κάποιους ανθρώπους που τους είπαν ότι δεν ήταν σωστό ο γέρος να πηγαίνει με τα πόδια και το αγόρι καβάλα. Έτσι αποφάσισαν να αλλάξουν. Αργότερα συνάντησαν κάποιους άλλους ανθρώπους που τους είπαν ότι είναι ντροπή για το γέρο να αφήνει ένα τόσο μικρό παιδί να περπατάει. Έτσι αποφάσισαν να περπατούν και οι δύο. Όμως συνάντησαν κάποιους άλλους ανθρώπους που τους είπαν ότι είναι χαζό να περπατούν αφού είχαν ένα γάιδαρο μαζί τους. Έτσι αποφάσισαν να καβαλικέψουν και οι δύο το γάιδαρο. Σύντομα όμως κάποιοι άλλοι τους είπαν ότι δεν έπρεπε να φορτώνουν έτσι το καημένο το ζώο. Ο γέρος και το παιδί σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν το σωστό και αποφάσισαν να κουβαλήσουν αυτοί το γάιδαρο. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα έχασαν την ισορροπία τους και ο γάιδαρος έπεσε στο νερό και πνίγηκε.

Το δίδαγμα της ιστορίας είναι πως αν προσπαθείτε να ευχαριστήσετε τον οποιονδήποτε, στο τέλος θα χάσετε το γάιδαρο.(Sabock 1985).

Δεν ξέρω

Δεν ξέρω
Τι να γράψω
Και πως να το γράψω

Αν το βρω
Σώθηκα

Προσωρινά

(σημείωση για την προσωρινή μου ευλάβεια
χωρίς να θέλω να μειώσω παραπλανητικές σκέψεις)

Παραλία

Κοιτάζοντας τη Θηβών
από το φανάρι της Ιεράς Οδού
μου φαίνεται ότι, η θάλασσα πια
είναι πολύ κοντά
από τα καλοκαίρια που ξενυχτάγαμε
στην Καστέλα και τη Ζέα.

Συγκρίνοντας αποστάσεις
δεν απορώ.
Συνδέονται στο μυαλό
παρελθόν και μέλλον
χωρίς να μπερδεύονται
Οι λειτουργίες δεν σταματούν.

Στο φανάρι είναι ένας
ρακοσυλλέκτης,
ανάβει πράσινο
και στρίβω αριστερά
για το σπίτι.

Σωσίας

Κάποια γέννησε ένα μωρό
μεγάλο και παχύ σαν γουρούνι,
βαρύ και φωνακλάδικο.

Στο σώμα του διάσπαρτα,
έχει μεγάλες μαύρες τρίχες
σαν τεντωμένα αγκάθια.

Έχει άσχημη απαίσια έκφραση
στο πρόσωπό του και κλαίει δυνατά
σαν χαλασμένη τεράστια καραμούζα.

Η μάνα του κάθεται δίπλα στο
κρεβάτι, σε μια κουνιστή καρέκλα,
και κεντάει ήρεμη, γλυκιά και εύθυμη.
Τα μαλλιά της πιασμένα πίσω, ψηλά.

Σιγοτραγουδά και της λέω να το δώσει
σ' ορφανοτροφείο
(μάλλον σε τσίρκο με τέρατα)
αλλά εκείνη, με τα μάτια χαμηλά
χωρίς να με κοιτάξει, λέει ότι το αγαπάει.

Ανοίγει το παράθυρο να μπει ο ήλιος
και το αγαπάει.

Για τον Γεώργιο Σουρή

Ήθελα πάρα πολύ να αναρτήσω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα ενός από τους αγαπημένους μου ποιητές. Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919, Ερμούπολη, Σύρου). Το συγκεκριμένο είναι από την εξής διεύθυνση όπου υπάρχουν κι άλλα: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/gewrgios_soyrhs_poems.htm


Τεμπελιά

Δεν έχω κέφι για δουλειά,
πάλι με δέρνει τεμπελιά
και κάθομαι στο στρώμα...
Βρίσκω το σώμα μου βαρύ
και όλη η γη δε με χωρεί
κι ο ουρανός ακόμα.

Κακό νομίζω το καλό
και βλέπω μία στα χαμηλά
και μία κοιτώ επάνω...
Σ' αυτόν τον κόσμο τον χαζό
ας ημπορούσα να μη ζω
μα ...δίχως να πεθάνω.

Ισορροπία

τώρα δεν είμαι ερωτευμένος
δεν μ' αρέσουν οι βόλτες
ούτε μυρίζω τα λουλούδια

καμία όμορφη εικόνα
δεν μπορεί να μου επηρρεάσει
την Άνοιξη

καμιά
δεν μπορεί να παγιδεύσει
την προσοχή μου
και βλέπω νύχτα
αργές ταινίες
με νερό.

Ο βάτραχος και ο σκορπιός

Μια φορά ένας σκορπιός ήθελε να περάσει απέναντι ένα ποτάμι αλλά δεν μπορούσε γιατί το ποτάμι ήταν πλατύ και βαθύ και αυτός δεν μπορούσε να κολυμπήσει. Εκεί που καθόταν στην άκρη και κοίταζε το ποτάμι, είδε έναν βάτραχο και τον ρώτησε αν μπορεί να τον κουβαλήσει στην πλάτη του για να περάσει απέναντι. Ο βάτραχος του είπε:
- Φοβάμαι μήπως με τσιμπήσεις.
- Μα, αν σε τσιμπήσω θα βυθιστείς και θα πνιγώ κι εγώ μαζί σου, είπε ο σκορπιός. Ο βάτραχος σκέφτηκε λίγο και συμφώνησε. Πήδηξε τότε ο σκορπιός στην πλάτη του κι άρχισε ο βάτραχος να κολυμπά προς την άλλη όχθη. Την ώρα που ήταν στη μέση του ποταμού, ο σκορπιός τσίμπησε με την ουρά του τον βάτραχο. Αυτός ένιωσε το δηλητήριο μέσα του και άρχισε να βυθίζεται όμως λίγο πριν πνιγεί, ρώτησε τον σκορπιό που βυθιζόταν μαζί του, γιατί το έκανε αυτό και ο σκορπιός απάντησε:
- Γιατί αυτή είναι η φύση μου.

Εναλλαγή

Το μόνο πράγμα που δεν θα αλλάξει ποτέ, είναι η αλλαγή.

Λίγες εικόνες

Bλέπω το παπούτσι
Μετά τις γραμμές της φόρμας
Κι ύστερα φίδια μπερδεμένα
Από κάτω
Σαν να μην έχω ξαναδεί καλώδια

Θα τα φτιάξω ή θα τ' αφήσω καλύτερα έτσι
Να με μπερδεύουν για να κοιμάμαι ήσυχος
Έτσι κι αλλιώς δεν κάνουν θόρυβο

Όταν λείπω δεν ξέρω τι γίνεται.

Μέσα - Έξω

Στην πόλη
Όλοι ένα πράμα όλοι πιασμένοι

Κήπους δεν έχουμε πίσω
Ούτε ήλιο
Ακίνητοι, χτισμένοι εδώ

Μόνο λίγοι γλυτώνουν
Κινούνται γρήγορα ή αργά
Σε διάφορες κατευθύνσεις
Και δεν συναγωνίζονται
Δεν συνωστίζονται

Ευτυχώς κάπου κάπου
Στέλνουν κι ένα γράμμα

Φυσικά, η Βιργινία

Το πρώτο όνομα και η πρώτη λέξη που μου έκαναν εντύπωση από μικρή ηλικία, ίσως και 8 χρονών ήταν α) από την λέξη "φυσικά", ο συνδυασμός του "φ" και του "σ" και β) από το όνομα Βιργινία το "Β" και το δίγραμμα "ργ". Είχαν πιάσει μόνιμη θέση στο μυαλό μου για χρόνια και είχα φτιάξει δύο προτάσεις : "Φυσικά, φυστίκια" και "κυρία Βιργινία σ' αγαπώ". Η πρώτη φράση χρησίμευε όταν δεν ήμουν σίγουρος ότι κατάλαβα κάτι ή όταν κάποιος έλεγε την λέξη φυσικά χωρίς να ξλέρω γιατί την είπε, αλλά και όταν άκουγα τι έλεγαν οι άλλοι, δεν κταλάβαινα έτισ κι αλλιώς οπότε, είτε ήμουν εκεί είτε όχι, πάλι το ίδιο πράγμα έκανα. Αυτή ήταν άμυνα στην ασχήμια που ζούσα καθώς, όταν ήμουν μικρός, τίποτα δεν μου άρεσε. Ή σχεδόν τίποτα.
Η φράση "κυρία Βιργινία σ' αγαπώ" ήταν μία φράση που την έλεγα όταν σκεφτόμουν γυναίκες που είχα δει και μου άρεσαν όμως δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε τότε. Γιατί τις κοίταζα και μετά τις σκεφτόμουν; Αργότερα, στην εφηβεία, την χρησιμοποιούσα όταν μου άρεσε κάποια κοπέλα, αλλά δεν μπορούσα, λόγω διαφόρων (προσοπικο-οικογενειακών) δυσκολιών, να την πλησιάσω.
Δεν μπορώ όμως να θυμηθώ αν υπήρξε κάποια κυρία Βιργινία που να την είχα γνωρίσει ή είχα ακούσει το όνομα από αλλού (παλιές ελληνικές ταινίες, ραδιόφωνο, εφημερίδες) ή, ακόμα, αν συνδέεται το όνομα αυτό με το άλλο όνομα, το Αγλαία, όπου ήταν το νοσοκομείο που με είχε πάει κάποιες φορές ο πατέρας μου αλλά εγώ δεν ήθελα όπως δεν ήθελα ποτέ να πηγαίνω σχεδόν πουθενά και ειδικά σε νοσοκομεία. Όταν ξεκινούσαμε όμως, μου άρεσε η διαδρομή κια πάντα όταν πλησιάζαμε ένιωθα μία αναγούλα στο στομάχι και τα μάτια μου μισόκλειναν. Καθώς περιμέναμε για τον γιατρό, καμιά φορά με έπιανε το πείσμα μου και σηκωνόμουν να κινηθώ λίγο -συνήθως με κατεβασμένο το κεφάλι- αν και σπάνια ήθελα να κινούμαι, εκτός άμα παίζαμε μπάλα με τα παιδιά έξω στη γειτονιά στο δρόμο.

Κριτικές

Είναι λάθος για τους νέους συγγραφείς να διαβάζουν κριτικές λογοτεχνίας γιατί, λόγω απειρίας και επειδή δεν έχουν τις αντιστάσεις, τις κατάλληλες άμυνες, επηρρεάζονται και αναβάλουν συνεχώς για κάτι “καλύτερο”, “ανώτερο”, “ιδιοφυές”, αντί να αφήσουν την (οποιαδήποτε) ιστορία να γεννηθεί μέσα τους και έτσι, αμέσως μετά, να ξεκινήσουν την δουλειά τού αφηγητή, αυτού δηλαδή, που θα αναλάβει να κοινοποιήσει στους άλλους, την ιστορία. Υπέπεσα σ’ αυτό το λάθος. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει αποτέλεσμα από αυτή την συνειδητοποίηση και αν τελικά θα είναι κάτι καλό, το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι μία ολόκληρη ιστορία με ανθρώπους έχει γεννηθεί μες το κεφάλι μου και όχι ένα κείμενο με χαρακτήρες. Δεν ξέρω ποιο είναι ή, αν υπάρχει επόμενο βήμα. Μαθαίνοντας την τεχνική του ο καθένας, βρίσκοντας σιγά-σιγά τις αφηγηματικές του νόρμες, ίσως μετά να είναι ικανός να γράψει ό,τι θέλει. Ίσως. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ωφέλιμο ή όχι και για ποιους. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είμαι ακόμα τεχνίτης, παρά αφηγητής. Το ακούω και το βλέπω όταν μιλώ με τους άλλους.